Ο αγώνας ενάντια στην αναθεώρηση του άρθρου 16 , έχει καταγραφεί σαν μια νίκη , που πέρσι τέτοια εποχή δεν είχαμε διανοηθεί ότι θα μπορουσε να γίνει. Επανέφερε στους κόλπους της κοινωνίας αξίες όπως η συλλογική δράση και η άμεση δημοκρατία, που –το σημαντικότερο- φέρνουν αποτελέσματα.
Απέναντι σε αυτό το πανεκπαιδευτικό κινημα , η κυβερνηση έχει χάσει την ψυχραιμία της. Όροι αστυνομικού κράτους άλλων εποχών , προσπάθεια υποβάθμισης των ελληνικών πανεπιστημίων και αναγόρευσης των φοιτητών – καθηγητών ως εχθρους του κράτους και της ασφάλειας. Πυροβολισμοί στο κέντρο της Αθήνας , καρκινογόνα χημικά επί μονίμου βάσεως, και μία αυταρχική κυβέρνηση, που προσπαθεί να πείσει την ελληνικη κοινωνία οτι τα Πανεπιστήμια θύμίζουν φυλακές Κορρυδαλού.
Σαν επιστέγασμα της αυταρχικής αυτής πολιτικής , έχουμε την κατάθεση του νόμου πλαισίου για τα Πανεπιστήμια , έναν νόμο πλαίσιο που έχει αποριψει σύσσωμη η πανεπιστημιακη κοινότητα. Η κυβέρνηση επιχειρηματολογεί , πως αυτοί που είναι αντίθετοι στον νόμο-πλαίσιο φοβούνται γενικά τις αλλαγές , αποκρύπτοντας το βασικό ερώτημα κάθε αλλαγής, προς ποιά κατεύθυνση γίνεται. Ας δούμε λοιπον τις περίφημες αυτές αλλαγές και ας αναρωτηθόυμε αν γίνονται με σκοπό την βελτίωση της Δημόσιας και Δωρεάν παιδείας ή την πρόσδεση των Πανεπιστημίων στους όρους και τα κριτήρια της αγοράς.
Η εκπαιδευτική αναδιάρθρωση ,που αποτυπώνεται στη διαδικασία της Μπολόνια, είναι μια ενιαία διαδικασία (αρ 16, νόμος-πλαίσιο, αξιολόγηση κλπ). Βασικός της στόχος είναι η λειτουργία των Πανεπιστημίων με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια και η δημιουργία αποφοίτων – μελλοντικών εργαζομένων χωρίς δικαιώματα, εργαζομένων που θα βρίσκονται σε ένα διαρκές κυνήγι πιστοποιητικών και δεξιοτήτων περιπλανώμενοι από την επισφαλή εργασία στην ανεργία και την επανακατάρτιση. Μετατρέπει την εκπαίδευση σε παροχή γνώσεων κατάρτισης και την έρευνα σε μια ανταποδοτική λειτουργία που θα γίνεται κατά παραγγελία επιχειρήσεων. Ο νόμος έρχεται να τα επιβάλει με τα τετραετή αναπτυξιακά πλάνα που θα συνάπτει το ίδρυμα με το υπουργείο και θα πρέπει να τα εγκρίνει και το υπουργείο Οικονομικών για να χρηματοδοτήσει το ίδρυμα. Πλάνα που προβλέπουν την εύρεση πόρων εκτός κρατικού προϋπολογισμού (αποσύνδεση κράτους από τη χρηματοδότηση) και συνδέονται με την αξιολόγηση και τη χρηματοδότηση. Μια αξιολόγηση που θα κρίνει σε ποιο βαθμό εφαρμόζεται η αναδιάρθρωση και θα εκβιάζει τα πανεπιστήμια να συμμορφωθούν. Καθίσταται λοιπόν σαφές ότι η διοικητική αυτονομία των ιδρυμάτων συρρικνώνεται και αυξάνεται ο κρατικός έλεγχος, αντίθετα με τις κυβερνητικές διακηρύξεις.Ταυτόχρονα η οικονομική διαχείρηση φεύγει από τη σύγκλητο και καταλήγει σε έναν τεχνοκράτη (manager).Το πανεπιστήμιο που οραματίζονται θα παράγει καταρτισμένο, φθηνό και ευέλικτο εργατικό δυναμικό.
Οι αγώνες που γεννιούνται μέσα στα πανεπιστήμια και αμφισβητούν τις κυρίαρχες πολιτικές προκαλούν πρόβλημα στην εκάστοτε εξουσία. Το νομοσχέδιο προσπαθεί να τους εξαλείψει. Στο άρθρο 3, το άσυλο κατακρεουργείται. Το όνομά του αλλάζει από πανεπιστημιακό σε ακαδημαϊκό. Όποιος εμποδίζει την εκπαίδευση και την έρευνα (δηλαδή οι καταλήψεις) θεωρείται ότι καταλύει το άσυλο. Επίσης, η αρμοδιότητα άρσης του μεταφέρεται από τη Σύγκλητο στο πρυτανικό συμβούλιο κατά πλειοψηφία. Στο πρυτανικό συμβούλιο συμμετέχουν ο πρύτανης και οι αντιπρυτάνεις, ένας γραμματέας και ένας φοιτητής. Πράγμα που σημαίνει πολύ ευκολότερη άρση του. Το τανκ το 73 με μια τέτοια διάταξη δεν θα είχε θεωρηθεί παραβίαση του ασύλου. Τέλος, σε ρόλο ιεράς εξέτασης τοποθετείται η επιτροπή δεοντολογίας, η οποία θα επιβλέπει την τήρηση της ησυχίας, τάξης και ασφάλειας.
Ο καλός αυριανός εργαζόμενος, για να είναι παραγωγικός πρέπει να δουλεύει χωρίς ανάσα, και η κυβέρνηση θέλει να τον διδάξει από το πανεπιστήμιο. Και αν δεν προλαβαίνει επειδή εργάζεται, αντί να τον ενισχύσει, τον εκμεταλλεύεται ή τον αναγκάζει να αποχωρήσει. Έτσι, προβλέπεται η αποβολή των φοιτητών οι οποίοι ξεπερνούν το όριο των 2ν ετών, αλλά θα τους δίνεται ένα πιστοποιητικό με το άθροισμα των πιστωτικών μονάδων που έλαβαν, προφανώς για να εργαστούν με λιγότερα δικαιώματα.
Όλα τα παραπάνω , αλλά και οι απόψεις των υποστηρικτών του (ο Θ. Βερέμης, πρόεδρος της επιτροπής των «σοφών» είχε χαρακτηρίσει τα δωρεάν συγγράμματα χουντικό έκτρωμα!) μας δείχνουν το όραμα κάποιων για ένα πανεπιστήμιο πειθαρχημένο, βουβό και υποταγμένο. Μην τους αφήσουμε να το κάνουν πράξη....
